هیچ گروهی نماینده منحصر به‌فرد ملت بعثت یافته نیست. آنچه اتحاد مقدس را به ارمغان آورده است، پرچم ایران قوی است که پیشرفت آن هدف مشترک همه است.

امنیت وارداتی، که دهه‌ها ستون اصلی نظم خلیج فارس بود، در برابر واقعیت‌های جدید منطقه‌ای فرو ریخت، نه به‌خاطر ضعف قدرت‌های خارجی، بلکه به‌خاطر تغییر ماهیت قدرت در خاورمیانه.

امام جمعه شهرستان آق قلا نوشت: بزرگداشت شخصیت‌های فرهنگی در حقیقت بزرگداشت هویت و حافظه تاریخی یک ملت است. در میان چهره‌های برجسته فرهنگ منطقه، نام «مختوم‌قلی فراغی» جایگاهی ممتاز دارد؛ شاعری که نه ‌تنها در ادبیات ترکمن؛ بلکه در گستره فرهنگ ایران و جهان اسلام تأثیرگذار بوده است.

امروز نیز نجات امت، نه در شعارهای توخالی، بلکه در اخلاص، ادب اختلاف، احیای علم، و بازگشت به روحِ برادری اسلامی است.

هزار سال از خاموشی حکیم ابوالقاسم فردوسی می‌گذرد، اما هنوز زبان فارسی با واژگان او نفس می‌کشد و شاهنامه، همچون حافظه زنده ملت ایران، روایتگر خرد، هویت و رنج‌های بشری است. روز بزرگداشت فردوسی، فرصتی است تا از خود بپرسیم چرا هنوز به این صدای کهن نیاز داریم.

بیست‌ودوم اردیبهشت ۱۳۸۸، رهبر شهید با جمله «کردستان استان فرهنگی است، نه امنیتی» اعتماد را به دیار کردستان بازگرداند. امروز خون پاکش، آن پل‌های وحدت را محکم‌تر از همیشه ساخته است. این روایت معجزه‌ای است که هنوز درس دارد.

صرفه‌جویی در منابع، ایجاد بازدارندگی در برابر دشمن و افزایش تاب‌آوری اجتماعی، سه دستاورد کلیدی وحدت در شرایط جنگی است. مردمی که متحد باشند، فشارهای روانی و اقتصادی جنگ را بسیار بهتر از مردمی متفرق تحمل می‌کنند.

علیرغم همه توطئه های دشمن و خدعه های نفوذی های آنها در داخل برای دلسرد کردن اهل سنت، بازهم ایستادند و به رهبر شهید و عزیز انقلاب لبیک گفته و دشمن را ناامید و مایوس پشت دیوار وحدت پشیمان کردند.

تنگه هرمز ثابت کرد که قدرت واقعی ایران تنها در توان نظامی نیست؛ بلکه در جغرافیایی است که تهران آن را می‌شناسد، مدیریت می‌کند و در لحظه بحران، به ابزار تعیین‌کننده تبدیل می‌سازد.

در بهار ۲۰۲۶، هنگامی که آخرین موج موشک‌های «وعده صادق» پایگاه‌های آمریکا را در منطقه خاموش می‌کرد و نفتکش‌های ایرانی از دل محاصره دریایی می‌گذشتند، تنها یک نبرد نظامی به پایان نرسیده بود؛ یک نظم جهانی فرسوده نیز در حال فروپاشی بود. آنچه در میدان سخت رخ داد، صرفاً شکست یک ائتلاف نظامی نبود، بلکه فروپاشی «هژمونی ترس» و ظهور «هژمونی مقاومت» به عنوان منطق ...

ملت‌های منطقه به‌خوبی آگاه‌اند که امنیت واقعی از درون می‌جوشد، نه از بیرون تحمیل می‌شود. امنیتِ تنگه هرمز، میراث مشترک ملت‌هایی است که صدها سال بر اساس همسایگی، تعامل فرهنگی و روابط انسانی زندگی کرده‌اند؛ نه قدرت‌هایی که از هزاران کیلومتر دورتر، با نگاهی ابزاری و منافع‌محور وارد این پهنه آبی می‌شوند.

میان نیروهای نظامی ۲ کشور نیز بارها در خلیج فارس تنش هایی به وقوع پیوسته که بسیاری از آنها به علت رعایت حسن همجواری هیچگاه رسانه ای نشد.

غایت این کارزار، همان است که قرآن نوید داده: نصرالله، الفتح، و سربلندی اسلام در برابر ظلم و تباهی.

سیاست محاصره دریایی که ایالات متحده در اخیراً علیه بنادر و ترانزیت نفتی ایران به کار بسته، در نگاه اول یک ابزار فشار حداکثری به نظر می‌رسد، اما بررسی واقع‌بینانه ابعاد نظامی، اقتصادی و ژئوپلیتیکی آن نشان می‌دهد که این سیاست نه تنها به اهداف خود نرسیده، بلکه به یک «دام فرسایشی» برای خود آمریکا تبدیل شده است.

در روز معلم، وقتی از بزرگ‌ترین آموزگاران انقلاب اسلامی سخن می‌گوییم، نام «سید علی خامنه‌ای» پیش از آنکه با صدارت و رهبری گره بخورد، با واژه «تعلیم و تربیت» عجین شده است. رهبر شهید ما، نه فقط رهبری سیاسی، که معلمی تمام‌عیار بود با مکتبی که شاگردانش، نسل‌های یک ملت بودند.

معلم و مدیر دبیرستان ایرانشهر گرگان نوشت: آری معلمی (مربی، آموزگار، دبیر، هنرآموز) شغل انبیاست و یک معلم خوب باید هم به فکر دین دانش آموزان باشد هم دنیای آنان، هم فکر و روح آنان و هم جسم آنان تا رسالت معلمی را به نحو احسن انجام داده باشد.

نیرویی که در برابر سلطه مقاومت می‌کند، روی نقشه‌ها ظاهر نمی‌شود، نمی‌توان آن را در موازنه‌های نظامی کمّی کرد و به طور قابل پیش‌بینی به اجبار پاسخ نمی‌دهد. این نیرو، آرام اما قاطعانه، مردم را وادار می‌کند که تسلیم تکبر، اشغال و قلدر نشوند.

انسداد جزئی تنگه هرمز به معنای معادل نظامی تحریم‌های تجاری علیه ایالات متحده و اسرائیل توسط ایران است. این امر به واردات نفت ارزان از خلیج فارس توسط ایالات متحده و متحدانش پایان می‌دهد.

مهم نیست که در جنگ ایران در سال ۲۰۲۶ چه اتفاقی بیفتد، این جنگ از بسیاری جهات تأثیر ماندگاری بر جهان داشته است.

استفاده مکرر آمریکا از حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل، مانع از تصویب قطعنامه‌هایی شده که می‌توانست اقدامات رژیم صهیونیستی را محدود کند. تعهدات تاریخی و سیاسی رؤسای جمهور و کنگره آمریکا به امنیت رژیم صهیونیستی، به ویژه پس از جنگ جهانی دوم، ستون اصلی سیاست خارجی این کشور در قبال اسرائیل بوده است.