امام خمینی (ره) با تأکید بر وحدت، عدالت و احترام به حقوق همه اقوام، مذاهب و ادیان، میراثی ماندگار از همبستگی ملی بر جای گذاشت؛ میراثی که همچنان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل انسجام و همدلی در جامعه ایرانی شناخته می‌شود.

الله‌اکبر به‌عنوان پرچم توحید، بیانگر اتصال انسان به منبع لایزال قدرت الهی است که در منظومه اعتقادی اسلام، هویت‌ساز، جهت‌دهنده و تقویت‌کننده روح مقاومت و خودباوری در برابر تهدیدها و فشارهای بیرونی محسوب می‌شود.

تنگه‌ استراتژیک هرمز برای فرزندان رشید این مرز و بوم، تنها یک کریدور دریایی نیست، بلکه "تنگه‌ اُحُدِ انقلاب اسلامی" است. امروز، رزمندگانِ اسلام و مدافعان امنیتِ این آبراه حیاتی، همان کسانی هستند که با تأسی به مفهوم «مَن يُريدُ الآخِرَة»، با چشمانی بیدار و اراده‌ای پولادین، راه بر طمع‌ورزانِ جهانی بسته‌اند.

رئیسعلی آنچنان متدین بود که مراسم عزاداری امامان شیعه را در منزلش برپا می داشت و عبارت "از خداوند جلّی توفیق میخواهد علی" را بر مُهر مخصوصش حک کرد که نشان از ارادت ویژه او به امام اول شیعیان داشت.

شهید سید ابراهیم رئیسی نیکمردی از جنس وفا و صفا بود، مردی که در اوج قدرت قضائی و اجرائی یکرنگ و خالص ماند.

رهبر معظم انقلاب، شهید آیت‌الله‌العظمی امام سید علی خامنه‌ای (قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه) در تبیین شخصیت او، تعبیر کلیدیِ «مظهر شعارهای انقلاب» را به کار بردند؛ کسی که شعارهای اصیلِ انقلابی را نه به عنوان «برچسبِ مدیریتی»، بلکه به عنوان «باورِ شخصی» نمایندگی می‌کرد. از نگاه رهبری، محبوبیتِ او فراتر از سوگِ یک فرد، نشانه‌ پیوندِ جامعه با همان آرمان‌هایی بود ...

کوتاه آمدن جمهوری اسلامی از مسئله حجاب اثری همانند پروستریکا در شوروی دارد و به عبارتی کوتاه آمدن از اجرای احکام اسلامی است و کارکرد این نظام را به عنوان سیستمی که قرار بود اسلام را پیاده کند، از اساس دچار خدشه و ایراد می کند.

امنیت وارداتی، که دهه‌ها ستون اصلی نظم خلیج فارس بود، در برابر واقعیت‌های جدید منطقه‌ای فرو ریخت، نه به‌خاطر ضعف قدرت‌های خارجی، بلکه به‌خاطر تغییر ماهیت قدرت در خاورمیانه.

امروز نیز نجات امت، نه در شعارهای توخالی، بلکه در اخلاص، ادب اختلاف، احیای علم، و بازگشت به روحِ برادری اسلامی است.

هزار سال از خاموشی حکیم ابوالقاسم فردوسی می‌گذرد، اما هنوز زبان فارسی با واژگان او نفس می‌کشد و شاهنامه، همچون حافظه زنده ملت ایران، روایتگر خرد، هویت و رنج‌های بشری است. روز بزرگداشت فردوسی، فرصتی است تا از خود بپرسیم چرا هنوز به این صدای کهن نیاز داریم.

علیرغم همه توطئه های دشمن و خدعه های نفوذی های آنها در داخل برای دلسرد کردن اهل سنت، بازهم ایستادند و به رهبر شهید و عزیز انقلاب لبیک گفته و دشمن را ناامید و مایوس پشت دیوار وحدت پشیمان کردند.

تنگه هرمز ثابت کرد که قدرت واقعی ایران تنها در توان نظامی نیست؛ بلکه در جغرافیایی است که تهران آن را می‌شناسد، مدیریت می‌کند و در لحظه بحران، به ابزار تعیین‌کننده تبدیل می‌سازد.

میان نیروهای نظامی ۲ کشور نیز بارها در خلیج فارس تنش هایی به وقوع پیوسته که بسیاری از آنها به علت رعایت حسن همجواری هیچگاه رسانه ای نشد.

غایت این کارزار، همان است که قرآن نوید داده: نصرالله، الفتح، و سربلندی اسلام در برابر ظلم و تباهی.

خلیج فارس نه فقط یک پهنه آبی، بلکه نماد اقتدار، ایمان و هویت ایرانی است؛ دریایی که از دل تاریخ برخاسته و همچنان بر مدار عزت و قدرت ایران می‌درخشد.

ایران را نمی‌توان صرفاً با شاخص‌های مادی سنجید؛ این کشور با تکیه بر تاریخ عمیق، موقعیت راهبردی و ظرفیت‌های انسانی، الگویی متفاوت از قدرت را به نمایش گذاشته که در معادلات منطقه‌ای و جهانی تأثیرگذار است.

کنترل یکی از حیاتی‌ترین گذرگاه‌های انرژی جهان یعنی تنگه هرگز، به ایران جایگاهی داده که هیچ بازیگری حتی با حضور نظامی گسترده نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد.

طی سالهای قبل آمریکا ساکت ننشسته و سعی داشت تا با حضور نظامی گسترده در اطراف چین، آن را کنترل کند و جزیره تایوان یک سرپل مناسب برای ایالات متحده در این خصوص خواهد بود؛ تصمیمی که به شدت برای چینی ها حساسیت برانگیز بوده و اصلا آن را برنتافته اند.

باور داریم که این اتحاد الهی میان دل‌های مؤمنین، همان چیزی است که دشمنان را مأیوس و خاک میهن را ایمن نگاه خواهد داشت.

ماموستا قادری پلی مطمئن میان مردم مرزنشین و دولت شد، پلی برای رساندن درد دل ها و مطالبات حق به جانب این مردم مرزدار و مرزنشین به گوش مسئولین تا اصلاحات واقعی رقم بخورد.