خبرگزاری تقریب 26 فروردين 1400 ساعت 15:58 http://www.taghribnews.com/fa/report/500086/مفهوم-روزه-داری-حکایت-شنیدنی-سعدی-فیلم -------------------------------------------------- عنوان : مفهوم روزه‌داری در حکایت شنیدنی از سعدی + فیلم -------------------------------------------------- استاد عبدالجبار کاکایی در دومین برنامه چشمه حکمت حکایتی از شیخ اجل درباره مفهوم روزه‌داری بیان می‌کند. متن : به گزارش حوزه سایر رسانه های خبرگزاری تقریب به نقل از ایکنا؛ رمضان ماه خودسازی تا قرب الهی است. زبان فارسی، قدمای ادب و معرفت و حکمت زیادی دارد که گوش جان سپردن به آن ها دل را جلا و روح را راحت می دهد. سعدی شیرازی، استاد متون موجز، اما پرمغز است و بوستان یکی از اصلی ترین کتب ایرانیان است. استاد عبدالجبار کاکایی در برنامه چشمه حکمت که به مناسبت ماه مبارک رمضان در ایکنا تهیه شده است، ضمن خواندن بخشی از این کتاب به تحلیل و بررسی ماهوی آن پرداخته است. در ادامه دومین قسمت از این برنامه را می خوانید؛ ادیم زمین، سفره عام اوست بر این خوان یغما چه دشمن چه دوست اگر بر جفا پیشه بشتافتی که از دست قهرش امان یافتی؟ بری ذاتش از تهمت ضد و جنس غنی ملکش از طاعت جن و انس پرستار امرش همه چیز و کس بنی آدم و مرغ و مور و مگس چنان پهن خوان کرم گسترد که سیمرغ در قاف روزی خورد فرازی که خوانده شد، آغاز کتاب شریف سعدی نامه یا بوستان در توصیف صفات خداوندگار بود. همانطور که مستحضرید، ماه رمضان ماه تهذیب اخلاق است. از زمره بزرگانی که درباره یافتن مصادیق نکات اخلاقی سهم به سزایی در جامعه ادبی و ادبیات فارسی دارند، شیخ اجل سعدی است. امروز حکایتی را از شیخ اجل خواهم خواند که به نکات ریز و مصادیقی که لازم است، اشاره دارد. زیرا اخلاق را نمی شود در کتاب های تئوریک فراگرفت. اگر ما به فرض مثال به کتاب اخلاق ناصری یا کیمیای سعادت و یا دیگر کتاب ها اکتفا می کردیم، شاید بدون این تمثیل ها و جزئی نگری که در بوستان شیخ اجل صورت گرفته، تأثیر چندانی از نکات اخلاقی نمی آموختیم. اما در این حکایت سعدی به درستی مفهوم روزه داری و تعهدات اجتماعی انسان روزه دار را بیان کرده است. http://www.taghribnews.com/images/docs/files/000500/nf00500086-1.mp4 شخصیت های محوری این قصه، یکی سرهنگ و دیگری زن سرهنگ است که با هم گفتاری را آغاز می کنند. ظاهراً سرهنگی در نظام دیوانی قدیم جزء مشاغلی بوده که از حیث خدمات اجتماعی زحمت زیادی می کشیدند، اما از حیث درآمد، مثل امروز پردرآمد نبوده است؛ لذا روزی زن سرهنگ برمی آشوبد و خطاب به شوهرش می گوید: به سرهنگ سلطان چنین گفت زن که خیز ای مبارک در رزق زن برو تا ز خوانت نصیبی دهند که فرزندکانت نظر بر رهند بگفتا بود مطبخ امروز سرد که سلطان به شب نیت روزه کرد زن از محنت و غم سر انداخت پیش چنین گفت با خود دل از فاقه ریش که سلطان از این روزه گویی چه خواست؟ که افطار او عید طفلان ماست مسلم کسی را بود روزه داشت که درمانده ای را دهد نان چاشت وگرنه چه لازم که سعیی بری ز خود بازگیری و هم خود خوری؟ گاهی من بیت های آخرین حکایت های سعدی را به تیر خلاص توصیف می کنم. در دو تیرخلاصی که سعدی در بیت آخر شلیک کرده و مخاطب را کاملاً مسخ و تسلیم خود کرده، مفهوم روزه داری را چنین بیان می کند که اگر قرار است ما طعام را از خود فاصله دهیم و دوباره به خودمان نزدیک کنیم، چه دستاورد مهم معنوی نصیب ما شده است. امیدوارم که از چنین نکته های ارزشمندی درس بگیریم.