منع اذان در مسجد ابراهیمی؛ گام دیگری در پروژه صهیونیستی برای تغییر هویت مسجد

به گزارش حوزه بین‌الملل خبرگزاری تقریب، وزارت اوقاف و امور دینی فلسطین اعلام کرده است که رژیم صهیونیستی برای هفتادمین روز متوالی از پخش اذان در مسجد ابراهیمی جلوگیری کرده و شمار اوقات نمازی که مسلمانان در آنها از شنیدن اذان محروم شده‌اند، از ۳۵۰ نوبت فراتر رفته است.
 
این وزارتخانه تأکید کرده است که اقدامات رژیم صهیونیستی صرفاً محدود به جلوگیری یکی از شعائر دینی نیست، بلکه بخشی از روندی تدریجی برای تغییر هویت تاریخی و اسلامی مسجد و تحمیل واقعیت‌های جدید در آن به شمار می‌رود.
 
از کشتار تا تقسیم مسجد
 
پس از کشتار مسجد ابراهیمی در ۲۵ فوریه ۱۹۹۴ توسط «باروخ گلدشتاین»، شهرک‌نشین افراطی، مسجد میان مسلمانان و یهودیان تقسیم شد و بخش‌هایی از آن تحت کنترل رژیم صهیونیستی قرار گرفت.
 
از آن زمان، محدودیت‌های گسترده‌ای برای ورود و رفت‌وآمد فلسطینیان و برگزاری مراسم عبادی در این مسجد اعمال شده است؛ محدودیت‌هایی که به‌تدریج از اقدامات به‌ظاهر موقت به بخشی از واقعیت دائمی مسجد تبدیل شده‌اند.
 
منع اذان
 
بر اساس اعلام وزارت اوقاف فلسطین، محدودیت در پخش اذان از ۲۱ ژوئن ۲۰۲۶ آغاز شد و رژیم صهیونیستی آن را با ادعای انجام عملیات تعمیر و مرمت در بخش‌های تحت کنترل خود توجیه کرد.
 
با این حال، این محدودیت‌ها ادامه یافته و به بیش از ۷۰ روز رسیده است. به گفته وزارت اوقاف، بیش از ۳۵۰ نوبت نماز بدون پخش اذان سپری شده است.
 
اذان یکی از مهم‌ترین مظاهر حضور و حیات اسلامی در مسجد است و تداوم جلوگیری از آن، فراتر از یک محدودیت صوتی، به معنای دخالت در یکی از آشکارترین شعائر اسلامی این مکان مقدس تلقی می‌شود.
 
مدیریت اسلامی زیر فشار
 
اقدامات رژیم صهیونیستی به جلوگیری از اذان محدود نشده است. بر اساس اعلام وزارت اوقاف فلسطین، «شیخ معتز ابوسنینه» مدیر مسجد ابراهیمی و «همام ابومرخیه» رئیس خادمان مسجد نیز برای بیستمین روز متوالی از حضور در محل کار خود منع شده‌اند.
 
همزمان، محدودیت‌هایی علیه کارکنان مسجد اعمال شده است؛ اقدامی که به گفته منابع فلسطینی، توانایی مدیریت اسلامی مسجد و ارائه خدمات دینی به نمازگزاران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
 
این روند در کنار محدودیت دسترسی، تعطیلی بخش‌هایی از مسجد و کنترل بر برگزاری شعائر، می‌تواند زمینه را برای تثبیت تدریجی کنترل رژیم صهیونیستی بر جزئیات زندگی دینی در این مکان فراهم کند.
 
پروژه شهرک‌سازی گسترده‌تر
 
مسجد ابراهیمی را نمی‌توان از شرایط حاکم بر بافت قدیمی شهر الخلیل جدا کرد؛ منطقه‌ای که سال‌هاست شاهد حضور شهرک‌نشینان و اعمال محدودیت‌های شدید نظامی و امنیتی علیه فلسطینیان است.
 
تداوم این محدودیت‌ها، علاوه بر تأثیر بر مسجد، زندگی روزمره فلسطینیان در اطراف آن را نیز دشوار کرده و می‌تواند به کاهش حضور فلسطینیان در این منطقه منجر شود.
 
نبردی بزرگ‌تر
 
آنچه امروز در مسجد ابراهیمی جریان دارد، صرفاً مناقشه‌ای بر سر پخش اذان نیست، بلکه بخشی از نزاع گسترده‌تر بر سر هویت، حاکمیت و آینده این مکان مقدس است.
 
ممانعت از اذان، دور کردن مسئولان مسجد، محدود کردن کارکنان و نمازگزاران و گسترش کنترل بر بخش‌های مختلف مسجد، در کنار یکدیگر تصویری از روندی تدریجی برای محدود کردن حضور اسلامی در مسجد ابراهیمی ارائه می‌دهد.
 
بیش از سه دهه پس از کشتار مسجد ابراهیمی، این نبرد همچنان ادامه دارد؛ با این تفاوت که ابزارهای اعمال فشار اکنون بیش از گذشته بر محدودیت تدریجی، کنترل دسترسی، تضعیف مدیریت اسلامی و جلوگیری از برگزاری شعائر متمرکز شده است.
 
انتهای پیام/