به نامِ صبورانِ سپیدپوش؛ تپشِ قلبِ سلامت در کالبدِ ایثار

به گزارش خبرنگار حوزه استان های خبرگزاری تقریب، «آرزو بسیا» در یادداشتی با عنوان « به نامِ صبورانِ سپیدپوش؛ تپشِ قلبِ سلامت در کالبدِ ایثار» به دنیای پرستاران و ایثارگری و شب زنده داری های آنان بر بالین دردمندان پرداخته است که متن کامل آن در ذیل می آید:

دوازدهم می (۲۲ اردیبهشت)، روز جهانی پرستار، فرصتی است برای بازخوانیِ کتابِ فداکاریِ کسانی که در سخت‌ترین لحظاتِ زندگیِ انسان‌ها، وقتی ترس و بیماری بر جان سایه می‌افکند، اولین لبخندِ تسکین و آخرین سنگرِ مراقبت هستند.

دنیای پرستاری، دنیای شب ‌زنده‌داری‌های بی‌پایان است. آنجا که عقربه‌های ساعت از حرکت می‌ایستند، اما پرستار همچنان بر بالینِ بیمار بیدار می‌ماند. سختیِ کارِ پرستار تنها در خستگیِ جسمی و شیفت‌های طولانی خلاصه نمی‌شود؛ بخشِ سنگین‌تر، فشار روانی و عاطفی است. پرستار، هر روز با درد، اضطراب و گاه فقدان روبرو می‌شود. او باید کوهی از استقامت باشد تا بتواند به دیگران تکیه بدهد، در حالی که شاید در درونِ خود، باری از غصه را حمل می‌کند.

در طول تاریخ و در فرهنگ ما، نام پرستار با نام زن گره خورده است. بانوان پرستار، نمادِ بارزِ مدیریتِ بحران با چاشنیِ مهر هستند. زنانی که از آسایشِ خانه و آغوشِ گرم فرزندان خود می‌گذرند تا بر بالینِ دردمندی حضور یابند که شاید هیچ‌کس را ندارد.

زنانی که در این حرفه خدمت می‌کنند، قهرمانانِ دو جبهه‌اند؛ در یک سو مدیریتِ دقیقِ درمانی و مراقبت از جان انسان‌ها و در سوی دیگر حفظِ کانونِ خانواده و انتقالِ عشق. آن‌ها با آن مِهرِ ذاتی و ظرافتِ زنانه، به محیطِ سردِ بیمارستان روح می‌بخشند و ثابت می‌کنند که قدرتِ “زن”، در ترکیبِ شگفت‌انگیزِ تخصص، شجاعت و عاطفه نهفته است.

امروز نه فقط برای تجلیل از یک حرفه، بلکه برای گرامیداشتِ انسانیت ایستاده‌ایم. سپاس از تمام بانوانی که با پوشیدن لباس سفید پرستاری، فرشتگانِ زمینیِ سلامت شدند. سپاس از دستانِ خسته‌ای که هرگز از نوازشِ امید دست نکشیدند و چشمانی که با وجود خستگی، همچنان بیدار ماندند تا چشمی از درد، بی‌خواب نشود.

روز جهانی پرستار بر تمامِ مراقبانِ صلح و سلامت، به ‌ویژه شیرزنانِ این عرصه، مبارک باد.

انتهای پیام/