وحدت امت در مکتب روزه؛ از خودسازی تا یاری مستضعفان

به گزارش حوزه بین الملل خبرگزاری تقریب، شیخ "بلال سعید شعبان" دبیرکل جنبش توحید اسلامی لبنان در یادداشتی در ارتباط با ماه رمضان نوشت: ما غالباً سستی و ضعفی را که دچارش گشته‌ایم به گردن نیروهای کفر می‌اندازیم؛ در حالی که واقعیت این است که کفر هرگز برای ما خواهان همبستگی و پیروزی نبوده است. حقیقت تلخ آن است که ما خود با اختلافاتمان بذر تفرقه پاشیدیم. ما وابستگی‌های تنگ‌نظرانه قومی، مذهبی و خودخواهی را بر جوهر دین مقدم داشتیم و سخن امام شافعی در حق ما صادق گشت که گفت: "ما از روزگار خود عیب می‌جوییم، در حالی که عیب در خود ماست؛ و روزگار را عیبی جز ما نیست". ما بر این زمانه خرده می‌گیریم، در حالی که اگر زمانه به سخن درآید، ما را نکوهش می‌کند. گرگ گوشت گرگ را نمی‌خورد، اما ما آشکارا گوشت یکدیگر را می‌خوریم".

آزمون ایمان: غزه و سفره افطار
در حالی که ما خود را برای افطاری با لذیذترین غذاها آماده می‌کنیم، باید طنین فریاد پیامبر اکرم (ص) در گوشمان بپیچد که فرمود: "به من ایمان نیاورده است آن کس که سیر بخوابد و همسایه‌اش گرسنه باشد و او بداند".

آیا خداوند روزه ما را می‌پذیرد در حالی که برادران ما در "غزه" هم‌جوار، جرعه‌ای برای رفع عطش یا لقمه‌ای برای سد جوع نمی‌یابند؟ مسئولیت تو در رمضان ایستادگی در کنار آن‌هاست و تلاش برای نجاتشان یک واجب شرعی است؛ چرا که غایت روزه "تقوا" است و حقیقت تقوا آن است که یا همه با هم گرسنه بمانیم یا همه با هم سیر شویم.

رمضان: ماه بازسازی انسان و جهان
رمضان می‌آید تا انسان را بر اساس فطرتی که خدا آفریده بازسازی کند. ماهی است که در آن جامعه نظمی قرآنی می‌یابد و حرکت عبادت با حرکت هستی هماهنگ می‌شود. روزه با رؤیت هلال آغاز می‌شود و نماز از حرکت خورشید پیروی می‌کند تا انسان با هر ذره‌ای در این جهان که ساجد و مسبّح درگاه اوست، همسو شود. چرخش رمضان در میان فصول، اوج عدالت الهی است تا مردم در طول دهه‌ها، سختی روزه را در تابستان و زمستان به تساوی تجربه کنند.

وحدت هلال و گذر از مرزهای سیاسی
از شگفتی‌های این ماه این است که "هلال رمضان" بدون اجازه از مرزهای ساختگی عبور می‌کند و تقسیمات جغرافیایی و سیاسی تحمیل شده توسط استعمار را به چالش می‌کشد. رؤیت هلال باید اعلام وحدت امت باشد؛ معقول نیست که در یک کشور روزه بگیریم و در کشور همسایه که در همان خط طول جغرافیایی است، افطار کنیم! شریعت ما را فرامی‌خواند تا از "نگاه سیاسی" محدود به"نگاه ایمانی" فراتر رویم؛ نگاهی که از دو میلیارد مسلمان قدرتی شکست‌ناپذیر می‌سازد، نه خاشاکی بی‌وزن در برابر تندباد ملل دیگر.

تقواسازی: نظارت الهی به جای نظارت انسانی
هدف غایی روزه، "لعلکم تتقون" (شاید پرهیزگار شوید) است. تقوا همان نظارت درونی است که تو را از نوشیدن آب در تنهاییِ اتاقت باز می‌دارد، چون نگاه خدا را بر خود حس می‌کنی. اگر موفق شدیم کارخانه نفس را در رمضان اصلاح کنیم، باید این تقوا را در مواضع سیاسی و انتخاب‌های اجتماعی‌مان نیز جاری سازیم. کسی که در روز رمضان از آب چشم می‌پوشد، باید از خونریزی نیز خودداری کند، و کسی که با از دست دادن قهوه صبحگاهی اعصاب خود را کنترل می‌کند، شایسته‌ترین فرد برای هدایت نفس به سوی پیروزی است.

پروژه اسلام در برابر جاهلیت مدرن
ما امروز میان دو پروژه ایستاده‌ایم: پروژه اسلام مبتنی بر ارزش‌ها، و پروژه وحشی‌گری که ثروت را هدف قرار داده و انسان را فدای آن می‌کند. در اسلام "زن" بانو، مسئول و شریک مرد است؛ اما در مادی‌گرایی غربی، او به ابزاری برای لذت و تجارت برده‌داری سفید تبدیل شده است. رمضان ما را به بازگشت به اقتصادی فرامی‌خواند که بر پایه انفاق است نه احتکار، و بر پایه صدقه است نه ربا.

فرجام: بیداری و وحدت، تنها راه بازگشت
حتی هوش مصنوعی هم وقتی از او می‌پرسند چه چیزی دشمنان ما را می‌ترساند، پاسخ می‌دهد: "وحدت مسلمانان".

ما بیش از آنکه به ارتش‌های بی‌شمار نیاز داشته باشیم، به قلب‌های متحد نیازمندیم. اگر امت میلیونی ما با قلبی واحد به پا می‌خاست، همان‌گونه که در یک وقت روزه می‌گیرد و پشت سر یک امام نماز می‌گذارد، دیگر جایی برای ظلم در سرزمین‌های ما باقی نمی‌ماند.

خدایا! این ماه را با برکت و ایمان بر ما نو کن، و ما را در آن از مخلصان و متحدان قرار ده، و آن را بر ما بازگردان در حالی که سرزمین‌ها و مقدساتمان آزاد گشته باشند.

انتهای پیام/