آینه تکه تکه شده/ چگونه ۷ اکتبر روایت اسرائیل را در هم شکست
۷ اکتبر ۲۰۲۳، روزی غمانگیز برای اسرائیل بود؛ روزی که منجر به واکنشی بیش از حد شد که این کشور را در دادگاه افکار عمومی جهانی کاملاً بیاعتبار کرد.
اشتراک گذاری :
به گزارش حوزه بینالملل خبرگزاری تقریب، جاسم العزاوی، فعال رسانهای و مجری و تهیه کننده سازمان رسانهای از جمله MBC، تلویزیون ابوظبی و الجزیره انگلیسی در یادداشتی که در سایت میدل ایست مانیتور منتشر شد، نوشت:
جهان پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ دیگر یکسان نیست. این جهانی است که سرانجام فراتر از روایت چند دههای، اسرائیلِ همواره آسیبپذیر را دیده است؛ اسرائیلی که اقداماتش همیشه با ترس وجودی توجیه میشد. جنایات وحشیانهای که اسرائیل در غزه مرتکب شده، محکومیتهای جهانی را شعلهور کرده است. با این حال، مهمتر از آن، آنها پایههای این روایت را که قدرتهای غربی را برای نسلها گروگان گرفته بود، از هم پاشیدهاند. ترومای جمعی ۷ اکتبر به سرعت جای خود را به منظره تکاندهنده یک رژیم بیقید و بند که مرتکب جنایات جنگی، پاکسازی قومی و حتی نسلکشی میشود، داد.
فروپاشی روایت قدیمی
روایت اسرائیل به طور سنتی بر پایههای اخلاقی والا و خویشتنداری استراتژیک استوار بود. آن تصویر اکنون شکسته، دفن شده و برای همیشه پایان یافته است. محکمترین شواهد برای پیگرد قانونی در دادگاه افکار عمومی جهانی، از زبانی آمده است که خود رهبران اسرائیل به کار بردهاند.
اعلامیه یوآو گالانت، وزیر جنگ اسرائیل در ۹ اکتبر ۲۰۲۳، مبنی بر «محاصره کامل، بدون برق، بدون غذا، بدون آب، بدون سوخت»، با این ادعای غیرانسانی که «ما با حیوانات انساننما میجنگیم و بر این اساس عمل میکنیم»، در واقع بیان نیتی بود که وجدان جهان متمدن را تکان داد.
اشاره به چنین زبانی، همراه با استناد بنیامین نتانیاهو به فرمان کتاب مقدس (به یاد داشته باشید که عمالیق با شما چه کرده است)، توسط منتقدان، از جمله ارائه آفریقای جنوبی در دیوان بینالمللی دادگستری، به عنوان مدرکی از نیت نسلکشی ذکر شده است. چندین محقق خاطرنشان کردهاند که این زبان به طور غیرمعمول صریح است.
تندترین حملات: صداهای ضد تشکیلات
قویترین نقل قولها از صداهایی میآید که زمانی حاشیهای تلقی میشدند و هشدارهای آنها اکنون توسط رویدادها تأیید شده است. انتقاداتی که زمانی به راحتی میتوانستند به عنوان افراطی رد شوند، اکنون در جریان اصلی طنینانداز میشوند.
همانطور که پروفسور جان مرشایمر از دانشگاه شیکاگو، نظریهپرداز مشهور روابط بینالملل، اندکی پس از حمله حماس گفت، این حمله «خیلی تعجبآور نبود». وی معتقد است که اسرائیل پیش از این به عنوان یک «رژیم آپارتاید» عمل میکرد و قرار بود توسط «تعداد فزایندهای از مردم و دولتهای بیشتر و بیشتری در سراسر جهان» دیده و محکوم شود. تحلیل گذشته او مبنی بر اینکه اسرائیل «ناخواسته آینده خود را به عنوان یک دولت یهودی نابود میکرد» اکنون به یک پیشگویی تبدیل شده است که در چشمان جهانیان تحقق یافته است.
نورمن فینکلشتاین، فرزند بازماندگان هولوکاست، سالهاست که یکی از سرسختترین منتقدان اسرائیل بوده است. تفسیر تکاندهنده او در سال ۲۰۰۸ اکنون حتی بیشتر به واقعیت نزدیک میشود: «من به اشک تمساح احترام نمیگذارم؛ اگر قلبی در شما بود، برای فلسطینیها گریه میکردید.» سرانجام دامنه وسیع رنج فلسطینیان آشکار شد و جهان را مجبور کرد تا با واقعیتی که فینکلشتاین به آن اشاره میکرد، روبهرو شود: روایتی که برای یادآوری هولوکاست استفاده میشد، برای محافظت از ظالمان در برابر پاسخگویی به کار گرفته شده بود.
همانطور که اسکات ریتر، افسر سابق اطلاعاتی آمریکا، به طور خلاصه بیان کرد: «آمریکاییها دیگر هیچ علاقهای به اسرائیل ندارند.» وفاداری کورکورانهای که اساس سیاست ایالات متحده بود، در حال از بین رفتن است و جای خود را به سرخوردگی و انزجار از جنایات علیه بشریت که با سلاحها و پوشش دیپلماتیک آمریکایی انجام میشود، داده است.
شکاف در دیوارهای آمریکا و اروپا
حمایت نهادی از سوی رسانههای آمریکایی، طبقه سیاسی و متحدان اروپایی تاکنون مستحکم، شکافهای بیسابقهای را نشان میدهد.
در کنگره آمریکا، اولین شکاف قابل توجه زمانی رخ داد که کریس مورفی، سناتور دموکرات میانهرو، هشدار داد که اسرائیل مرتکب «اشتباهات استراتژیک و اخلاقی» میشود و تلفات غیرنظامیان «در نهایت مواد جذب نیرو دائمی را برای حماس فراهم میکند و این تهدیدی برای سالهای آینده خواهد بود.» این یک موضع حاشیهای نیست؛ این یک تشخیص زودهنگام از سوی نهاد آمریکایی است که هشدار میدهد، حمایت بیدریغ از رفتار بیقید و بند ارتش اسرائیل، منافع امنیتی آمریکا را تضعیف میکند.
اما شدیدترین انتقادات از قلب نخبگان سیاسی اروپا صادر شده است؛ جوزپ بورل، رئیس سابق سیاست خارجی اتحادیه اروپا، با لحنی تند اسرائیل را به «انجام بزرگترین عملیات پاکسازی قومی از پایان جنگ جهانی دوم به منظور ایجاد یک مقصد تعطیلات باشکوه» متهم کرد.
وی افزود: «به ندرت شنیدهام که رهبر یک کشور طرحی را به این روشنی ترسیم کند که با تعریف قانونی نسلکشی مطابقت داشته باشد.» رک و پوست کنده بگویم، این یک بمب اتمی سیاسی است، یک دیپلمات ارشد اروپایی، نه یک مدافع فلسطینی، از ادبیات نسلکشی و پاکسازی قومی استفاده میکند.
در همین حال، تحقیقات گاردین تلاشهای اسرائیل برای «جاسوسی، هک و ارعاب» علیه کریم خان، دادستان دیوان کیفری بینالمللی، را آشکار کرد. علاوه بر این، یک وکیل برجسته حقوق بشر، طرح اسرائیل برای ایجاد یک منطقه نگهداری وسیع برای فلسطینیها را «طرحی برای جنایت علیه بشریت» توصیف کرد که منجر به ایجاد یک اردوگاه ترانزیت برای تبعید میشود. در مقابل جابجایی اجباری، جاسوسی پنهان علیه دیوان کیفری بینالمللی قرار دارد. این امر رژیم نتانیاهو را نه به عنوان قربانی تعصب بینالمللی، بلکه به عنوان یک بازیگر متجاوز که متعهد به براندازی قوانین بینالمللی است، افشا میکند.
شاید این تغییر سیاسی به بهترین شکل توسط جفری ساکس، اقتصاددان دانشگاه کلمبیا، بیان شده باشد که با صراحت گفت: «اراده قاطع جهان اکنون برای تشکیل یک کشور فلسطینی است... من میخواهم که این کشور به اسرائیل تحمیل شود، به همین سادگی.» همانطور که او هشدار داد: «دوستان اجازه نمیدهند دوستانشان مرتکب جنایت علیه بشریت شوند، چه برسد به اینکه به آنها منابع مالی و تسلیحاتی برای انجام این کار بدهند»، به نظر میرسد که حمایت بیقید و شرط واشنگتن اکنون به عنوان همدستی در جنایت جهانی تلقی میشود.
افول آیپک و ترس
ترس از کمیته امور عمومی آمریکا و اسرائیل یا آیپک، به طور قابل توجهی در حال کاهش است. برای دههها، لابی اسرائیل میتوانست حتی به خاطر انحرافات جزئی از خط طرفدار اسرائیل، به مشاغل سیاسی پایان دهد. این محاسبه در حال تغییر است. جنگ غزه، شجاعت جدیدی را در میان سیاستمداران آمریکایی و جنبشهای مردمی «شتاب بخشید» که اکنون «قصد دارند ثابت کنند که طرفدار فلسطین بودن» به معنای خودکشی سیاسی نیست. ضرورت اخلاقی مخالفت با نسلکشی، غلبه بر ترس سیاسی از هدف قرار گرفتن توسط لابی است. قدرت سنتی آیپک جای خود را به قدرت اخلاقی یک جامعه جهانی خشمگین میدهد.
واقعیت جدید
۷ اکتبر ۲۰۲۳، روزی غمانگیز برای اسرائیل بود، روزی که منجر به واکنشی بیش از حد شد که این کشور را در دادگاه افکار عمومی جهانی کاملاً بیاعتبار کرد. این روز نه امنیت بیشتری برای اسرائیل به ارمغان آورد و نه همدردی بیشتری، بلکه تنها بهانهای برای عملیاتی فراهم کرد که برای همه جهان آشکار کرد که وحشیگری اساسی اشغالگران را ببینند.
روایت اسرائیل نه تنها توسط اقدامات رهبران خود آسیب دید، بلکه نابود شد و جهان شاهد عواقب اخلاقی آن است و از مظلومان حمایت میکند. راه رسیدن به آیندهای که در آن اسرائیل بتواند دوباره صلح و امنیت را به عنوان یک هدف مشروع تجربه کند، دیگر در تسلط نظامی یا روایتهای دستکاریشده نیست، بلکه در کار سخت و از نظر سیاسی دردناک عدالت برای فلسطینیان نهفته است. این حکم جهانی است که در پایان ۷ اکتبر صادر کرد.
