خشونت اوباش یهودی یک انحراف نیست، بلکه نتیجه اجتنابناپذیر سیستمی است که بر اساس برتری و سلب مالکیت یهودیان ساخته شده است.
اشتراک گذاری :
به گزارش حوزه بینالملل خبرگزاری تقریب، جمال کنج، نویسنده کتاب «فرزندان فاجعه: سفر از اردوگاه پناهندگان فلسطینی به آمریکا» در یادداشتی که در سایت middleeastmonitor منتشر شد، نوشت:
در کرانه باختری اشغالی، روستاهای فلسطینی به عرصههای باز برای شهرکنشینان یهودی غیرقانونی تبدیل شدهاند که تحت حمایت ارتش اسرائیل فعالیت میکنند. در هفتههای اخیر، اوباش سازمانیافته یهودی، برخی مسلح به تفنگ و چوب و برخی دیگر مشعل به دست، خشونت را در سراسر شهرها و روستاهای فلسطین اشغالی به راه انداختهاند. نه تنها سربازان اسرائیلی برای اوباش غیرقانونی یهودی پوشش فراهم میکنند، بلکه ارتش مانع دسترسی کشاورزان فلسطینی به مزارع خود برای برداشت سالانه زیتون میشود.
آزار و اذیت اوباش یهودی از یک الگوی مشخص پیروی میکند که در آن شهرکنشینان به خانهها حمله میکنند، باغهای زیتون را میسوزانند، روستاییان را کتک میزنند و کشاورزان را از زمینهایشان بیرون میکنند. روایتها و ویدیوهای متعدد شاهدان عینی بینالمللی نشان میدهد که شهرکنشینان یهودی از مستعمرات مخصوص یهودیان میآیند و توسط سربازانی که گاز اشکآور یا مهمات جنگی به فلسطینیهایی که از مزارع خود دفاع میکنند، شلیک میکنند، اسکورت میشوند. در همین حال، رسانههای غربی با تقلید از ارتش اسرائیل، این حملات را «نقاط اشتعال» یا «اصطکاک» مینامند.
از ماه اکتبر، فصل برداشت زیتون در فلسطین، کشاورزان حداقل ۲۵۹ بار توسط شهرکنشینان غیرقانونی یهودی مورد حمله قرار گرفتهاند. وقتی غیرنظامیان فلسطینی سعی در دفاع از روستاهای خود دارند، به قتل میرسند یا دستگیر میشوند. این شامل شهروندان فلسطینی آمریکایی نیز میشود که به طور نامحدود بازداشت شده یا بدون هیچ اتهامی کشته میشوند. خشونت آنقدر عادی شده است که وزرا آشکارا از اوباش به عنوان مدافعان «سرزمین اسرائیل» ستایش میکنند. شهرکنشینان یهودی اکنون به عنوان نیروهای ضربت در یک استراتژی الحاق رسمی و آهسته عمل میکنند و مرز بین رژیم و نیروهای خودسر را محو میکنند.
اوباش یهودی زیر نظر سربازان اسرائیلی به روزنامهنگارانی که از برداشت زیتون فیلمبرداری میکنند، حمله میکنند؛ ارتش اسرائیل از مداخله خودداری میکند؛ گلولههای لاستیکی با روکش فلزی و گاز اشکآور به سمت کشاورزان فلسطینی و فعالان بینالمللی شلیک میشود و زیتونچینان را پراکنده میکند و به اوباش یهودی قدرت میدهد تا درختان زیتون را قطع کرده و بسوزانند.
در یک حمله آتشافروزانه دیگر، جوانان صهیونیست در ۱۳ نوامبر یک مسجد را به آتش کشیدند، دیوارها را با نقاشیهای نژادپرستانه یهودی رنگآمیزی کردند و ماشینها را آتش زدند.
این یک همکاری آشکار بین ارتش و شهرکنشینان یهودی تحت اشغال آپارتاید است. یک سیستم حقوقی دوگانه که در آن شهرکنشینان یهودی غیرقانونی اسرائیلی توسط دادگاههای غیرنظامی اداره میشوند، در حالی که فلسطینیها در دادگاههای نظامی حقوق کمی دارند. این تمایز اداری نیست؛ این همان چیزی است که آپارتاید یهودی به نظر میرسد.
حتی سیستم در دوران آپارتاید آفریقای جنوبی، هر چقدر هم که وحشیانه بود، شبکهای موازی از اوباش مسلح دولتی را که با مصونیت کامل عمل میکردند، پرورش نداد. رژیم سفید قوانین نژادپرستانه را اجرا میکرد، اما «رسماً» حمله غیرنظامیان سفیدپوست مسلح به شهرکها و مشاغل سیاهپوستان را سازماندهی نمیکرد.
به گفته گروههای حقوق بشر اسرائیلی و فلسطینی، مصونیت یهودیان از مجازات سیستماتیک است؛ ۹۷ درصد از شکایات ثبت شده علیه اوباش یهودی منجر به تبرئه یا مختومه شدن بدون تحقیقات شده است.
در مقابل، در دادگاههای نظامی اسرائیل، ۹۶ درصد از پروندهها علیه فلسطینیها منجر به محکومیت میشود. دادگاههای آپارتاید سفیدپوستان آفریقای جنوبی نمیتوانستند به این سطح آشکار از نژادپرستی برسند.
فراتر از خشونت مستقیم اوباش، یک سیستم کنترل موازی، حلقه را بر زندگی روزمره فلسطینیان تنگتر میکند. به گفته روزنامه اسرائیلی هاآرتص، ۸۷۷ ایست بازرسی و موانع جادهای وجود دارد که حرکت ۳.۳ میلیون فلسطینی را در سراسر کرانه باختری، از جمله قدس شرقی، محدود میکند. ایستهای بازرسی فقط برای بومیان غیریهودی است، در حالی که شهرکنشینان یهودی غیرقانونی از حرکت آزاد در جادههای مخصوص اسرائیلیها برخوردارند. این موانع برای «امنیت» نیستند، بلکه به عنوان موانع اقتصادی عمل میکنند.
هزینه اقتصادی و اجتماعی برای غیر یهودیان بسیار زیاد است. کامیونهای حامل کالاهای فاسدشدنی در ایستهای بازرسی میپوسند؛ کارگران کل شیفت خود را از دست میدهند؛ آمبولانسها در صف میایستند. همانطور که یک فلسطینی این مصیبت را به سادگی توصیف کرد: «زمان از ما دزدیده میشود.» ایستهای بازرسی نظامی به عنوان یک رشته قابل مشاهده در شبکه بزرگتری از آپارتاید ساختاری یهودی عمل میکنند.
فلسطینیها که بین اوباش مسلح یهودی و حکومت نظامی گرفتار شدهاند، هیچ پناهگاهی در رهبری خود نمییابند. تشکیلات خودگردان فلسطین تا حد زیادی فلج شده یا قادر به دفاع از آنها نیست. در حالی که تشکیلات خودگردان همکاری امنیتی با اشغالگر را حفظ میکند و مخالفان را در خیابانهای رامالله یا جنین ساکت میکند، شهرکنشینان باغهای زیتون را در چند مایلی آن طرفتر آتش میزنند.
در سطح بینالمللی، اسرائیل همچنان با عواقب کمی روبهرو است. ایالات متحده میلیاردها دلار کمک میکند و این رژیم را از پاسخگویی در سازمان ملل متحد مصون میدارد. اتحادیه اروپا بیانیههای «نگرانی» سرسری صادر میکند، در حالی که تجارت ترجیحی با اسرائیل را حفظ میکند و همچنان با شهرکهایی که آنها را طبق قوانین بینالمللی غیرقانونی مینامد، تجارت میکند. اتحادیه اروپا، بریتانیا و ایالات متحده با واردات کالاهای تولید شده در شهرکهای غیرقانونی مخصوص یهودیان، مستقیماً فرهنگ نژادپرستانه اوباش اسرائیل را تقویت میکنند.
این شهرکهای غیرقانونی توسط شبکه گستردهای از آمریکاییهای صهیونیستِ طرفدار اسرائیل، از جمله خانواده کوشنر و پلتفرمهای غیرانتفاعی، از جمله چندین کنیسه که آشکارا میزبان کمپینهای جمعآوری کمک مالی برای تأمین مالی ساخت خانههای مخصوص یهودیان در زمینهای دزدیده شده فلسطینی هستند، تأمین مالی میشوند.
این تلفیق ایدئولوژی شهرکنشینان و قدرت دولتی، نقطه پایان منطقی اشغال اسرائیل را نشان میدهد. سیاستهای ارتش تضمین میکند که هر اقدام تروریستی شهرکنشینان به ابزاری دیگر در استراتژی فراگیر آن تبدیل شود. دیوار آپارتاید، ایستهای بازرسی و مناطق نظامی، زندگی فلسطینیان را خفه میکند و اوباش یهودی، شهرها و روستاهای آنها را به وحشت میاندازند.
به همین منظور، خشونت اوباش یهودی یک انحراف نیست، بلکه نتیجه اجتنابناپذیر سیستمی است که بر اساس برتری و سلب مالکیت یهودیان ساخته شده است. تا زمانی که دولتها و رسانههای غربی همچنان این جنگ خاموش اسرائیل در کرانه باختری را نادیده بگیرند، همانطور که قبل از ۷ اکتبر در غزه این کار را کردند، اسرائیل به تحریم، مسلح کردن و محافظت بیسروصدا از اوباش یهودی ادامه خواهد داد.
برخلاف غزه، هیچ مقاومت مسلحانه سازمانیافتهای برای دفاع از فلسطینیها در کرانه باختری وجود ندارد، هیچ منطقه جنگی اعلامشدهای وجود ندارد، هیچ بهانهای برای پنهان شدن پشت آن نیست. آنچه اسرائیل انجام میدهد، ظلم آن را به خشنترین شکل خود آشکار میکند. این ظلم در روز روشن علیه مردمی بیدفاع انجام میشود که تنها جرمشان زندگی در سرزمین خودشان است، امتناع از ناامیدی، جایی که صرفاً بقای آنها به مقاومت عملی تبدیل شده است. این یک کارزار نژادپرستانه ۷۷ ساله، بیدلیل و با حمایت رژیم از ترور اوباش یهودی است.
