رسانه‌های غرب برای کم‌اهمیت جلوه دادن بزرگترین مراسم تشییع در جهان تقلا می‌کنند

 

در این بیانیه آمده است:

جهان شاهد یک واقعیت خارق‌العاده و غیرقابل انکار بود. ده‌ها میلیون نفر در یکی از بزرگترین مراسم‌های تشییع در تاریخ و مسلما بزرگترین تشییعی که جهان تاکنون شاهد آن بوده است، به خیابان‌های تهران، قم، مشهد و شهرهای متعدد در سراسر ایران آمدند.

 

این یک نمایش ساختگی نبود. این یک رویداد سیاسی صحنه‌سازی شده نبود. این ابراز خودجوش غم و اندوه، وفاداری، اعتقاد و همبستگی ملی توسط مردمی بود که با رهبری وداع می‌کردند که او را مدافع حاکمیت، عزت و استقلال خود می‌دانستند.

 

با این حال، بسیاری از سازمان‌های رسانه‌ای بزرگ غربی از مقیاس این بسیج مردمی گیج به نظر می‌رسیدند، زیرا این امر روایت دیرینه‌ای را که رهبری ایران از مردم خود جدا شده و فاقد مشروعیت مردمی است، به چالش می‌کشید.

 

برخی از رسانه‌ها به جای گزارش این رویداد به همان شکلی که در مقابل چشمان جهانیان اتفاق افتاد، به چارچوب‌بندی گزینشی، تفسیرهای تقلیل‌گرایانه و تلاش‌های عمدی برای کاهش اهمیت آنچه که به وضوح یک لحظه تاریخی بود، متوسل شدند.

 

با این حال، حقایق را نمی‌توان با علایق سردبیری پاک کرد. میلیون‌ها نفری که به خیابان‌ها آمدند، به این دلیل جمع نشدند که به آنها دستور داده شده بود. آنها جمع شدند زیرا معتقد بودند که به رهبری ادای احترام می‌کنند که مظهر مقاومت در برابر سلطه خارجی، دفاع از حاکمیت ملی و پایداری در برابر فشار خارجی بود.

 

اینکه کسی با سیاست‌های ایران موافق باشد یا مخالف، موضوع مهمی نیست. مقیاس خود مراسم تشییع به یک واقعیت تاریخی تبدیل شده است که شایسته شناخت صادقانه و گزارش‌های عینی است.

 

شورای مشورتی سازمان‌های اسلامی مالزی معتقد است که روزنامه‌نگاری وقتی منافع ژئوپلیتیکی روایت‌های سردبیری را دیکته می‌کند، اعتبار خود را از دست می‌دهد. گزارشگری حرفه‌ای مستلزم وفاداری به حقایق است، نه انطباق با دستور کارهای سیاسی.

 

مراسم تشییع رهبر شهید صرفا وداع با یک فرد نبود. این مراسم به بیانیه‌ای از سوی یک ملت تبدیل شد؛ بیانیه‌ای مبنی بر اینکه مقاومت از ترور جان سالم به در می‌برد، بیانیه‌ای مبنی بر اینکه رهبری مبتنی بر فداکاری، میراثی ماندگار از خود به جا می‌گذارد، بیانیه‌ای مبنی بر اینکه عزت و استقلال همچنان ارزش‌هایی هستند که ارزش دفاع دارند.

 

تاریخ میلیون‌ها نفری را که برای بزرگداشت رهبرشان آمدند، به یاد خواهد داشت. تاریخ همچنین کسانی را که شاهد یکی از بزرگترین گردهمایی‌های تاریخ بشر بودند و ترجیح دادند وانمود کنند که این اتفاق نیفتاده است، به یاد خواهد داشت.

انتهای پیام/