تاریخ انتشار۲۳ اسفند ۱۳۹۹ ساعت ۱۱:۱۷
کد مطلب : 496146
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم در گفتگو با تقریب:

رحمت رسول گرامی اسلام شامل همه انسان ها می شود/سیره پیامبر(ص) سیره تربیت عملی انسان است

محمد مهدی کریمی نیا عضو هیئت علمی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، بیان کرد: پیامبر اسلام دارای رحمتی فراگیر بودند که تمام بشریت را در حفظ منافع و تامین سعادت خویش یاری می کردند، ایشان پدری دلسوز ، مهربان و غمخوار امت بودندو در نهایت تواضع و فروتنی خود را وقف بشریت کردند.
رحمت رسول گرامی اسلام شامل همه انسان ها می شود/سیره پیامبر(ص) سیره تربیت عملی انسان است
حجت الاسلام دکتر محمد مهدی کریمی نیا استاد حوزه و دانشگاه و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم در گفتگوی تفصیلی با خبرنگار حوزه اندیشه خبرگزاری تقریب ضمن تبریک عیدسعیدمبعث رسول مکرم اسلام (ص) به تمام امت اسلامی در اقصی نقاط عالم، بیان کرد: خدای تعالی، رسول گرامی اسلام را رحمتی فراگیر و عام معرفی کرد، که رحمت او شامل همه انسان ها است.

پيامبر آور رحمت و محبّت

دکتر کریمی نیا گفت: خداوند تعالی، رسول گرامی اسلام را رحمتی فراگیر و عام معرفی کرد، که رحمت او شامل همه انسان ها؛ اعم از مسلمان و غیر مسلمان می شود، «وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلاّ رَحْمَةً لِلْعالَمِینَ (سوره انبياء: آيه 107)؛ ما تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم».

وی افزود: آری، پیامبر رحمتی است برای همه و آن حضرت در حفظ منافع و تأمین سعادت این جهان و آن جهان همگان، حریص است. خداوند رحمان، در بیان شدت شفقت و مهربانی آن بزرگوار خطاب به تمام بشر فرموده است: «لَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ أَلاّ یَکُونُوا مُؤْمِنِینَ (سوره شُعَراء: آيه3)؛ گویی می خواهی جان خود را از شدت اندوه از دست بدهی، به خاطر این که آن ها ایمان نمی آورند».

حجت الاسلام کریمی نیا، تصریح کرد: در این جا می بینیم که تأسف، دلسوزی و غمخواری پیامبر خدا (ص) نسبت به کفّار و منکران حق و علاقه مندی آن حضرت به سعادت و نجات بندگان، تا چه حد کار را بر وی تنگ کرده است که خدای تعالی او را تسلیت داده و از وی دلجویی کرده است تا مبادا از شدّت اندوه و اهتمام به حال آنها، قالب تهی کند؛ زیرا آن حضرت همه آدمیان را، بدون استثنا، هم چون فرزندان دلبند و پاره تن خود می دانست و خیر و هدایت همه شان را می خواست و چون می دید که به راه گمراهی و هلاکت می روند، سخت اندوهگین می شد، همان گونه که پدری مهربان از هلاکت وتباهی فرزندانش دچار اندوه می شود.

وی اظهار داشت: پیامبر (ص)،خود را مظهر تام رحمت و محبت الهی شناسانده، می فرماید: «إِنَّما بُعِثْتُ رَحمة (بحار الأنوار، ج۱۶، ص۴۰۲)؛ همانا من، رحمتی(فراگیر) برانگیخته شده ام».

وی عنوان کرد: سیره پیامبر(ص)، سیره تربیت عملی انسان است و این تربیت در برترین و کامل ترین جلوه اش، در رفتار ائمه هدی(ع) که غیر قابل تفکیک از سیره پیامبر(ص) می باشد، تجلّی پیدا کرده است.
 
دعوت مهربانانه

کریمی نیا، اذعان داشت: دعوت اسلامی، همه سرزمین عرب را فراگرفت و از آن جا به نقاط دیگر سرایت کرد. هیأت های مذهبی و قومی از نقاط مختلف به مدینه، پایگاه پیامبر(ص) و مسلمانان می آمدند و آزادانه به تفحّص و گفتگو می پرداختند و گروهی نیز آزادانه به دین اسلام مشرّف می شدند.

وی ادامه داد: پیامبر(ص) در عین بیان دستورات الهی و دعوت همگان به حق، نهایت تواضع و فروتنی را نسبت به آنان اِعمال می کرد. خانه ای در مدینه جهت پذیرایی از میهمانان اختصاص داد و برخی از میهمان ها با سفارش پیامبر(ص) در منزل بعضی از اصحاب پذیرایی می شدند. وقتی مسیحیان به دیدنش می آمدند، حضرت ردایش را می گسترد و ایشان را بر آن می نشاند.

به امپراتور روم و ایران نامه می نویسد و نام خود را بر نام آنان مقدَّم می دارد و از آنان می خواهد که یا مسلمان شوند و یا لااقل از جلو او کنار روند تا بتواند مذهبش را میان ملت ها تبلیغ نماید، پیامبر(ص) خواستار تحقّق شرایطی است که ملت ها بتوانند در انتخاب مکتب و جهان بینی خاص خویش، تصمیم بگیرند و در صورت روشن شدن حق، آزادانه عقیده توحیدی را بپذیرند و جز خدای یگانه را نپرستند و تسلیم خواست و اراده او نشوند. لازمه این رسالت آن است که با قدرت های سلب کننده آزادی ملت ها که مانع تحقیق و پژوهش و گرایش به آیین الهی می شوند، مبارزه شود.

وی گفت: پیامبر همه آدمیان را، بدون استثنا، هم چون فرزندان دلبند و پاره تن خود می دانست و خیر و هدایت همه شان را می خواست و چون می دید که به راه گمراهی و هلاکت می روند، سخت اندوهگین می شد، همان گونه که پدری مهربان از هلاکت و تباهی فرزندانش دچار اندوه می شود.
 
نامه هاي لطف گونه پيامبر (ص)

عضو هیئت علمی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم ، تصریح کرد: پیامبر(ص) در نامه هایش به رؤسای دولت های معاصر خویش، به قبول رسالت آن حضرت و گرویدن به آیین اسلام را خواستار می شد و در مواردی به بقای مُلک و سلطنت آنان تصریح و تداوم حاکمیت آنان بر قلمرو سرزمین خویش را تضمین می کرد. آن حضرت، نتیجه سرپیچی آنان از این دعوت الهی را مجازات اخروی می دانست.

وی اضافه کرد: مثلا در نامه اش به پادشاه ایران و یا قیصر روم، می فرماید: اگر این دعوت را نپذیری، گناه ملّت مجوس و یا مردم مصر و... به گردن تو خواهد بود؛ چه این که با نپذیرفتن اسلام از سوی سلاطین، مردم این سرزمین ها نیز از آزادی عقیدتی و گرویدن به اسلام محروم می ماندند.

سیره پیامبر(ص) گرفته شده از قرآن کریم است، که حقّ حیات و رسمیت جوامع مختلف را به صراحت تضمین می کند. او در روابط بین الملل با ملل غیر مسلمان بسیار آزاد منشانه برخورد می کرد؛ مثلا وقتی پیامبر(ص) نمایندگان جامعه نصارای نجران را به حضور پذیرفت، اعتقاد ایشان به الوهیت مسیح را سرزنش کرد و آنان را به قبول دین اسلام فراخواند. با این وجود، آن ها را به قبول اسلام مجبور نکرد، بلکه به عکس، به آنان اجازه داد برای عبادت به آیین خویش، از مسجد مدینه استفاده کنند (محمد ابوزهره، خاتم پیامبران، ترجمه حسین صابری، ج3، ص453 ـ 542).

 رویه مسالمت آمیز پیامبر(ص) با مخالفان سبب شد که افراد، گروه ها و هیأت های مذهبی فراوانی، آزادانه به مدینه مهاجرت نمایند. برخی از این هیأت ها، به نمایندگی از پادشاهان؛ مانند پادشاه حبشه و شاهان حِمیَر، به مدینه اعزام شده بودند؛ در تاریخ حدود چهل هیأت مذهبی یا سیاسی آمده است که مدینه، شهر پیامبر(ص) پذیرای آنان بوده است.
 
انتهای پیام/
http://www.taghribnews.com/vdchk-nk-23nwzd.tft2.html
نام شما
آدرس ايميل شما