خبرگزاری تقریب 5 آذر 1400 ساعت 18:41 http://www.taghribnews.com/fa/news/528296/رحیم-پور-ازغدی-جلسات-قرآن-باید-احیاگر-جامعه-باشد -------------------------------------------------- عنوان : رحیم‌پور ازغدی: جلسات قرآن باید احیاگر جامعه باشد -------------------------------------------------- حسن رحیم پور ازغدی با اشاره به اینکه نهضت‌های بزرگ از دل محافل قرآنی ایجاد شده است، گفت: برگزاری جلسات قرآن که مرده را زنده نکند و احیاگر جامعه نباشد، بی‌فایده است. متن : به گزارش حوزه استان ها خبرگزاری تقریب،حسن رحیم پور ازغدی، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی و استاد دانشگاه، امروز پنجم آذرماه در مراسم اختتامیه مدرسین و مدیران استانی نهضت تربیت قرآنی نورالثقلین در مجتمع فرهنگی-تربیتی امام رضا(ع) برگزار شد، در جمع مدرسین قرآنی اظهار کرد: یک پرسش مهم این است که چه تفاوتی بین محافل قرآنی با هم وجود که برخی مانند آتشفشان ظاهر و باطن اشخاص و جامعه ای را می شوراند، اما برخی محافل بود و نبود آن جدا از پاداش و قرب الهی در بیرون دیده نمی شود. وی ادامه داد: چگونه است که آثار بسیاری از محافل در شرق و غرب جهان اسلام، در بیرون و یا حتی درون آن محفل هم به چشم نمی خورد؟ چگونه انبیاء وقتی وحی را ابلاغ می کردند، مورد تمسخر قرار می گرفتند، اما ما قرآن می خوانیم و تشویق می شویم؟ پیامبر(ص) آیات را چطور بر مردم می خواند که مردم به ایشان سنگ می زدند و وقتی ما قرآن می خوانیم کسی به ما سنگ نمی زند؟ در حالی که اغلب آیات قرآن بدون پذیرش نبوت هم قابل فهم بود. رحیم پور ازغدی بیان کرد: این ها سوالات مهمی است که باید از خودمان بپرسیم، اینکه چرا به پیامبر(ص) و سایر انبیاء می گفتند شما شعر می گویید، شاعرید، مجنون و ساحر هستید، چرا هیچ کس به ما چیزی نمی گوید، نکند ما قرآن به مردم نمی گوییم؟ نکند آن خدایی که از آن حرف می زنیم آن قرآنی که می خوانیم زنده نیستند؟ حضرت علی(ع) می فرمایند که اگر قرآن باشد، انقلاب در عقل ها ایجاد می کند، سطح عقلانیت جامعه بسیار بالا می رود، عقلانیت دفن شده دوباره استخراج می شود. این استاد دانشگاه تصریح کرد: قرآن می گوید، روزه بگیرید و هدف از روزه را تقوی الهی بیان کرده است، این پرسش مطرح می شود که ما چطور روزه می گیریم، اما با تقوا نمی شویم. قرآن فرموده که نماز انسان را از فحشا و منکر دور می کند. همچنین اینکه قرآن برای شما شفا است، بنابراین این حجم از بیماری های اخلاقی و روحی برای چیست؟ وی ابراز کرد: چرا ظلم در جامعه و نهادهای مختلف وجود دارد، در حالی که در جامعه قرآن می خوانیم، قرآن فرموده که به ظلم خسارت می زند، چطور است هم ظلم و هم قرآن در جامعه وجود دارد؟ لذا در جایی اشکال موجود است. این موضوع نشان می دهد آنچه ما به آن مشغول هستیم، صوت قرآن است و نه خود قرآن، آنچه ما با آن مشغولیم، لفظ و تجوید قرآن است و نه خود قرآن، چطور ظلم و قرآن با هم است؟ پس معلوم می شود قرآن نیست، چراکه ظلم نیز وجود دارد. عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی اضافه کرد: نمازگزاران در کنار یکدیگر هستند، اما قلبشان دور است. ما باید به طور مداوم، سطح آگاهی قرآنی خود را افزایش دهیم، ما صرفا ترجمه تحت اللفظی از قرآن داریم، کلمات مقدس از این جهت با احترام خوانده می شود خوب است، اما از آن جهت که تنها مقدس خوانده شود، مطلوب نیست. رحیم پور ازغدی عنوان کرد: اسلام در زبان و ادای ماست، آنچه به نفعمان است را انجام می دهیم و مانند ماتریالیسم انتخاب می کنیم. در جلسات خواستگاری، در کوچه و بازار دروغ می گوییم. چطور است، هرچه قرآن می خوانیم، سیر نمی شویم. این معلوم است قرآن و نمازی که می خوانیم قرآن و نماز نیست، ما قرآن یا پوسته آن را می خوانیم و آن چیزی که با آن محشور هستیم، قرآن نیست. این استاد دانشگاه بیان کرد: بزرگترین نهضت ها از درون محافل قرآنی شکل گرفت. عمده کسانی که انقلاب را در شهرستان ها رهبری کردند، جلسات قرآنی خانگی داشتند، این در حالی است که هزاران جلسات قرآنی در ایران و جهان اسلام بوده و بخاری هم از آن حرکت نکرده و تاثیری نداشته است. وی افزود: ما دو نوع مواجهه با قرآن و آیات الهی داریم، خداوند در قرآن چگونگی بیان آیات توسط پیامبران را تبیین کرده است، این بیان خصوصیاتی داشته که صاحبان قدرت و ثروت ترس داشتند، این تاثیر آنچنان بوده که یک فرد فاسد، به یک فرد مصلح تبدیل می شده است. خداوند می فرماید: يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا استَجيبوا ... کسانی که ایمان را برگزیدند، پاسخ خدا را بدهند، خدا با شما سخن می گوید، چرا جواب نمی دهید. میان قرآنی که احیاگر است و مرده را زنده می کند و قرآنی که مرده را زنده نمی کند، تفاوت وجود دارد. آنان که در مسیر قرآنی نخبه یابی کردند، شباهت زیادی به انبیاء دارند. رحیم پور ازغدی ادامه داد: در جامعه صرفا قرآن خواندنی که پاداش الهی دارد، اما آثار الهی ندارد، احیاگر نیست. جلسات قرآنی که مرده را زنده نکند، جلسه قرآنی نیست. قرآنی که بی انگیزه را با انگیز می کند، بی هدف را هدف دار نمی کند، بی اراده را صاحب اراده می کند و خودخواه را فداکار می کند، قرآن واقعی است. اگر نتیجه جلسات قرآنی این باشد، آنگاه احیاگر است. اینکه کوچکترین قرآن جهان را بنویسیم که با تربیت بخوانی و یا بزرگترین قرآن را بنویسی که با نردبان آن را ورق بزنی، پاداش الهی دارد، اما آثار الهی ندارد، لذا با این نگاه آنچه واجب خواهد بود، اثرگذاری قرآن است. عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی ابراز کرد: حضرت نوح(ع) در وسط بیابان کشتی می سازد، شانس آوردیم زمان حضرت نوح(ع) نبودیم وگرنه از کسانی بودیم که پیامبران را باور نداشتیم. پیامبران افراد معمولی نبودند، کسانی که می خواهند مرده را زنده کنند، باید دیوانه باشند، حضرت ابراهیم(ع) بت شکنی می کرد و تبر را بر روی بت بزرگ می گذاشت، می گفت او بت ها را شکسته است. اینگونه پیامبری، معمولی نیست، لذا شما مدرسان و مربیان قرآنی اینگونه دیوانه باشید، تا در جلسات قرآنی مرده را زنده کنید. وی افزود: به راستی پیامبر(ص) چگونه آیات را می خواند و ما چگونه می خوانیم؟ به گونه ای، آیات را می خواند که خداوند به او می فرمود که قرار نیست خود را به زحمت اندازی، چرا که صرفا وظیفه پیامبر تبلیغ و ابلاغ است. وقتی هر آیه را می خوانید، باید از خود بپرسید این برای چه نازل شده است؟ چرا که اکثر حرف های قرآن معمولی است، لذا اگر که بدون سوال، به سراغ قرآن می رویم، فایده ای ندارد. رحیم پور ازغدی با اشاره با آیه ۱۲۸ سوره توبه که خداوند می فرماید: لَقَدْ جاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ؛ به یقین، رسولى از خود شما بسویتان آمد که رنجهاى شما بر او سخت است و اصرار بر هدایت شما دارد و نسبت به مؤمنان، رئوف و مهربان است، بیان کرد: در اینجا خداوند تاکید دارد که فرستاده خدا از جنس خودتان آمد، یعنی آنان که جلسات قرآنی دارند، باید طوری باشند که مخاطبین آنان مربی را از خود بدانند و بین آنان بیگانگی نباشد،باید با رنج آشنا باشد و مِنْ أَنْفُسِکُمْ جواب بسیاری از سوالات است. مِنْ أَنْفُسِکُمْ یعنی پیامبری که با رنج شما، رنج می برد و رنج شما بر او گران است، فشار زیادی برای هدایت شما برروی پیغمبر(ص) است. این مدرس دانشگاه با اشاره به حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ در آیه شریفه مذکور، ابراز کرد: پیامبر(ص) برای نجات انسان ها، حرص می خورد، شب و روز ندارد، دائم نگران است و عاشق انسان هاست و خودش را فدای آنان می کند، فردی با این خصوصیات می تواند رسول باشد. بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ یعنی تمام وجود پیامبر رحمت است، لذا کسی که می خواهد خود را فدای مردم کند، می تواند رسول باشد. وی گفت: نظر، عمل، مذهب و زندگی از یکدیگر جدا نیستند، هرچه شما را برنجاند، بر پیامبر(ص) سخت است، بر این اساس هرکجا دیدید یک کار فرهنگی دینی و قرآنی اثری ندارد، برای این است که اداره کننده آن، رحمت و رأفت ندارد و همین یک آیه تکلیف ما را مشخص می کند. احیا کار انبیاست. این است که خدا می فرماید: ای کسانی که رسماً ایمان آوردید، ایمان آورید، ای مؤمنین، مومن شوید. عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی اظهار کرد: خداوند در قرآن فرموده که ما قرآن را نازل نکردیم تا تو (پیامبر) را به مشقت اندازیم، لذا این انسان است که می تواند پیامبر(ص) باشد، او که برای هدایت و نجات انسان ها حریص است و خود را به زحمت می اندازد. اگر کار قرآنی من تاثیر ندارد، یعنی زنده نیستم و اگر خودم زنده نیستم، نمی توانم مخاطب را زنده کنم، لذا نمی توانیم اصلاح گر باشیم. معلم قرآن نیز همینطور است، هرکس خودش شعله ور نباشد، نمی تواند شعله ور کند. انتهای پیام/