خبرگزاری تقریب 25 ارديبهشت 1398 ساعت 14:53 http://www.taghribnews.com/fa/news/420285/درسی-ترامپ-بوش-چگونه-نبرد-اراده-ها-تسلیم-ایران -------------------------------------------------- عنوان : درسی برای ترامپ؛ «بوش» چگونه در نبرد اراده‌ها تسلیم ایران شد؟ -------------------------------------------------- این نوشتار به بررسی شباهت سیاست‌های دولت فعلی آمریکا با رویکردهای دو دولت سابق این کشور پرداخته و نتایج آن سیاست‌ها را یادآور شده است. متن : به گزارش حوزه بین الملل خبرگزاری تقریب، برای آنها که ادبیات تند و نمایش های جنگ طلبانه این روزهای دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا را خارج از بافت تاریخی در نظر می گیرند، این دولتممکن استخطرناک ترین و شرورتریندشمن جمهوری اسلامینسبت به 6 دولت قبلی آمریکادر طول چهار دهه گذشته به نظر برسد. دولت ترامپ از زمان ورود به کاخ سفید شهروندان ایران را از ورود به آمریکا منع کرده، به مشارکت آمریکا دربرجام پایان داده، چندین دور تحریم علیه ایران اعمال کرده، در اقدامی غیرمعمول سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در فهرست سازمان های اصطلاحاً تروریستی قرار داده و گفته که قصد دارد صادرات نفت ایران را به صفر برساند. تمام این اقدامات اما، هنگامی که در چارچوبی گسترده تر و از دریچه تاریخ نگریسته شوند این واقعیت را آشکار می کنند کهدولت ترامپنه از لحاظ اصل خصومت ورزی علیه ایران تفاوتی با پیشینیانشدارد و نه از لحاظ شدت اعمال آن؛ بر خلافبرخی تصورات، شخصترامپ و دولت او اتفاقاً ویژگی هایی دارد که موجب می شود او در اعمال فشار بر ایران، ضعیف تر و شکننده تر از روسای جمهور قبلی عمل کند. شاید از منظر عموم، رویکرد باراک اوباما، رئیس جمهور سابق آمریکا وسیاستمداران حزب دموکرات در کرانه ای ترین طیف از حیث تفاوت بارویکرد ترامپ قرار می گیرد. نگاهی عمیق تر و دقیق تراما نشان می دهد اوباما و جریان همسو با او فقط در اینکه از کدام روش می توان به اهدفی نظیربراندازی نظام جمهوری اسلامی،تغییر ماهیت آن و یا تحدید مولفه های قدرت جمهوری اسلامی دست یافت با دولت ترامپ اختلاف دارند نه در اصل آنها. سیاست های خصمانهدولت اوباما علیه ایرانهم به شکل موثرتری نسبت به دولت فعلی آمریکا اجرا می شد و هم اثرگذارتر بود. به عنوان نمونه، بخش زیادی ازتحریم های یکجانبه ایکه ترامپ امروز فقط به احیای مجدد آنها افتخار می کند، همان تحریم هایی هستند که دولت اوباما معمار آن بود. درباره تحریم های چند جانبه نیزقطعنامه 1929 شورای امنیت که سال 2010 به تصویب رسید و اساسی ترین تحریم های بین المللیعلیه ایرانرا شامل می شد؛ نتیجهقابلیت اجماع سازی دولت اوباما در جهان علیه ایران بود.این قطعنامه شدیدترین فشارها بر ایران را در 4 حوزه توسعه بخش انرژی، جلوگیری از دسترسی ایران به منابع مالی برای توسعه برنامه های موشکی و هسته ای، ایجاد یک نظام بازرسی از کشتی ها و محموله های هوایی ایران و همچنین به وجود آوردن یک سیستم یکپارچه برای اعلام نقض تحریم های بین المللی وارد کرد. اوباما همچنین در سال 2010 قانونی به نام سیسادا را امضا کرد که علاوه بر هدف قرار دادن بخش انرژی ایران،آرایش تحریم های آمریکا علیه ایران را به کل تغییر داد وسیطره آمریکابر مبادلات مالی دنیا را به عنوان اهرم فشار علیه تجارت با ایران به کار گرفت. بنابراین می توان استدلال کرد تأکیددولت ترامپ بر سیاست تحریم چیزی جز دنباله روی از همان مشی دولت اوباما نیست، البته با سهتفاوت عمده که شکست سیاست او را رقم خواهد زد. اولاً دولت ترامپ بر خلاف دولت اوباما فاقد این درک است کهنظام تحریم ها زمان مصرف دارند و استفاده مفرط از آنها یا کش دار کردن زمان استفاده از آنهافروپاشی آنها را به همراه خواهد داشت.خود اوباما یا مقام های دولت او در جلسات استماع کنگرهبر اساس همین درکدر پاسخ به منتقدینیکه می گفتند چرا در بحبوحه فشار تحریم ها روی ایران وارد مذاکرات شده، تصریح می کردند که تحریم ها در صورت ادامه دار شدن کارآیی شان را از دست می دهندو لازم استدر زمانی از آنها به عنوان برگ چانه زنی استفاده شود که اثرگذار هستند. دولت اوباما از طرف دیگربر اساس همین درک، اِعمال تحریم را به یک هدف مشخص،خاص و نسبتاً واقعییعنی آوردنایران به میز مذاکرات گره زده بود و شرط رفعتحریم ها را مشخص کرده بود.معماران آمریکایی تحریم ها، از جمله ریچارد نفیوهمواره تأکید می کنند تحریم ها بایستی صرفاً برای تغییر رفتار طرف مقابل در نظر گرفته شوند وحتماً اهداف مشخص برایرفع شدن داشته باشند، وگرنه دچار فرسایش شده و کارآمد نخواهند بود. دولت ترامپ در حال حاضر، سیاست بی هدف تحریم برای تحریم در پیش گرفته که اگر هم در دوره ای اثرگذار باشد در ادامه در حکمسنگیبرای نزدن نخواهد بود. دوماً، دولت ترامپ در شرایطی از تحریم ها استفاده می کند که نتوانسته اجماع جهانی علیه ایران ایجاد کند. طبق یک قاعده بسیار ساده، بسیاری از کشورهاحتی اگر شرکت هایشانمجبور به تبعیت از قوانین موسوم به تحریم های ثانویه آمریکا شوند از لحاظ هویتی حس خوبی نسبت به این ندارند که کشوری از سلطه اش بر بازارهای مالی برای زورگویی بهآنها و وادار کردن آنها به همسو شدن با اواستفاده کند.از همین روست که تحریم های یکجانبه آمریکا را چین،دست درازی به قملرو قضایی (Long-arm jurisdiction) وکشورهای اروپایی صلاحیت فراسرزمینی (Extraterritorial jurisdiction) توصیف کرده و عزمشانرا برای یافتن راهکارهایی برای مقابله با آن اعلام کرده اند. سوماً، نکته ایکه دولت اوبامابه حسب تجربه به آن دست یافت، امادولت ترامپ به آن بی توجه است اصرار به آزمودن آزموده ها دارد، فرهنگ مقاومت ایران در برابر تحریم ها است. مقام های دولت اوباما از جمله جان کری، وزیر خارجه سابق آمریکا، وندی شرمن، سرپرست هیئت مذاکره کننده آمریکا و ویلیام برنز، قائم مقام سابق وزارت خارجه آمریکا بعد از آنکه مشاهده کردند تشدیدتحریم ها نه تنها به تسلیم ایران منجر نشد، بلکهشکوفاترین دوران پیشرفت هسته ای ایران را رقم زد بارها به ترامپ هشدار داده اند که او فرهنگ مقاومت ایران را درک نمی کند. به عنوان نمونه، وندی شرمن، زمانی که ترامپ مدام می کرد تحریم ها علیه ایران را تشدید می کند گفت: چیزی که او (ترامپ) نمی فهمد این است که ایران دارای فرهنگ مقاومتی است که کوتاه آمدن مقابل چنین تهدید های علنی را با تسلیم شدنبرابر می داند؛ لذا آن ها (ایرانی ها) هرگز تسلیم نمی شوند. اگر رویکرد ترامپدست کم در ظاهر متفاوت از اوباما به نظر می رسد، از هر لحاظ تمامی خصائص سیاست هایی راکه نئوکان های آمریکاییدردولت جورج دبلیو بوش پیگیری می کردند، در بر دارد. جالب آنکه، ترامپ یکی از تندروترین اعضای همان دولت یعنیجان بولتون را هم به کاخ سفید آورده است. دولتبوش، مجموعه ای از اقدامات جنگ نرم و اقدامات سخت برای ناآرام کردن ایران را در دستور کار قرار داده بود. در دولت بوش،دیک چنی، معاون وقت رئیس جمهور و دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت حامیدرگیری نظامی با ایران بودند و کاندولیزا رایسوزیر خارجه وقت از راهکارهای جنگ نرم برای براندازی در ایران حمایت می کرد. دولت بوش به عنوان بخشی از تلاش ها برای راه اندازی براندازی نرم در ایران، برنامه ای با اسم مستعار پیشبرد دموکراسیراه اندازی کرد. هدف این برنامهچنانکه بعداً رسانه های آمریکایی گزارش کردندتغییر حکومت از درون یا همان براندازی نرم بود.کنگره آمریکا بین سال های 2005 تا 2009 بیش از 400 میلیون دلار برای پیشبرد این طرح اختصاص داد. دولت بوش، علاوه بر این،در سال های پایانی اش در سال 2008 یک برنامه بسیار تحریک آمیز برای بهره گیری از اختلافات قومی-مذهبی و ایجاد اغتشاش در ایران راه اندازی کرده و 400 میلیون دلار هم برای آن در نظر گرفته بود. این عملیات مخفیانه، علاوه بر تحریک اقلیت ها در نقاط مرزی به شورش، جمع آوری اطلاعات درباره برنامه هسته ای ایران و پرونده سازی بر سر آن را هم در بر می گرفت. این دولت بعد از پیگیری تمامی این راهکارهای تهاجمی، سرانجام چاره ای جز پذیرش واقعیت ها و کنار آمدن باغنی سازی توسط ایران نیافت.این چیزی است که جان کری، وزیر خارجه سابق آمریکا در کتاب خاطراتش که اخیراً منتشر شد این موضوعرا فاش کرده است. کریمی نویسد:موضع آمریکا برای مدت طولانی این بود که هرگونه غنی سازی هرچند هم غنی سازی خیلی محدود مانعی بر سر راه توافق است؛اما شریکانما در گروه 1+5 به صورت متفق القولاین را موضع کنار گذاشتهوتصمیم گرفتندبه طور خاص به ایران چیزی که دیگر کشورها داشتند انجام می دادند، داده شود. از نظر آنها (شرکای آمریکا در 1+5) باید درباره غنی سازی در آینده صحبت شود تا ایرانی ها مذاکرات را جدی بگیرند. من همچنین از گفت و گوهای خصوصی ام فهمیدم کهبه رغم موضع علنی دولت بوش، این دولت در خفا و به صورت خصوصی موافق ایده(غنی سازی ایران) بودهر چند آنها هرگز درباره اینکه ساختار یا سطوح (غنی سازی) چگونه باشد، به جمع بندی و نتیجه نرسیدند. آنطور که جان کری و همچنین ویلیام برنز در کتاب کانال پشت پرده نوشته اند بوش در اواخر دوره ریاست جمهوری اش مجبور شد شکست را بپذیرد و سیاست هایش را کاملاً تغییر دهد، اما به نظر می رسد برای ترامپ چندان نیازی به طی این مدت طولانی نیست. از هم اکنون بارقه های روشنی از شکست سیاست های اصلی ترامپ پدیدار شده است. در حالی که ترامپ تصور می کرد توانسته کره شمالی را با مذاکره مهار کند اما ادبیات سران دو کشور و بویژه اظهار خسارت مسئولان کره شمالی از مذاکره با آمریکا نشان می دهد که این سیاست ترامپ در حال سیر نزولی و رو به شکست است. آزمایشات اخیر موشکی کره شمالی این گمانه را تقویت می کند. ونزوئلا یکی دیگر از نقاط هدف کلیدی ترامپ نیز این روزها شرایطی را تجربه می کند که 180 درجه مخالف آن پیش بینی و سیاستی است که ترامپ و دولتش برای این کشور در نظر گرفته بودند. گفته می شود بولتون مشاور امنیت ملی ترامپ به او گفته بود که اگر یک ضرب الاجل سه هفته تعیین کند، کار ونزوئلا تمام و گوایدو به عنوان رئیس جمهور کودتا در این کشور تثبیت خواهد شد؛ ترامپ چنین کاری کرد و حتی شمار مهمی از کشورهای جهان با فشار آمریکا گوایدو را به رسمیت شناختند، اما با گذشت هفته ها از این ماجرا، کار در ونزوئلا به ضرر ترامپ و گوایدو و به سود مادورو در حال چرخش است. در آخرین فراخوان دو گروه که نشانه ای از عرض اندام اجتماعی داشت، نسبت طرفداران مادورو در خیابان به طرفداران گوایدو نزدیک به 30 به یک بود(100 هزار نفر در برابر حدوداً 3 هزار نفر). همچنین جنگ تجاری میان آمریکا و چین نیز به زمانه ی حساسی رسیده است و آمریکا برای مهار راهبردی روسیه نیز ناموفق عمل کرده است. و به نظر می رسد ادامه ی راه، تجربه ی بوش را در زمان بسیار کوتاه تری برای ترامپ پدیدار خواهد کرد. درباره ایران، مقام معظم رهبری تقابل میان ایران و آمریکا را به برخورد اراده ها تعبیر وپیش بینی کرده اند ایران برنده این جنگ خواهد بود. ایشان فرمودند:نه ما دنبال جنگیم، آنها هم به صرفه شان نیست که دنبال جنگ باشند و میدانند که به صرفه شان نیست. ما هم که خب اهل ابتدا به کارِ نظامی نیستیم ــ هیچ وقت نبودیم، الان هم نیستیم ــ این برخورد، برخورد اراده ها است؛ این رویارویی، رویارویی اراده ها است؛ و اراده ی ما از آنها قوی تر است. انتهای پیام/