خبرگزاری تقریب 21 خرداد 1398 ساعت 12:13 http://www.taghribnews.com/fa/news/424213/ماجرای-مدیریت-شهید-احمدی-روشن-خنثی-کردن-استاکس-نت -------------------------------------------------- عنوان : ماجرای مدیریت شهید احمدی روشن در خنثی کردن استاکس نت -------------------------------------------------- مصطفی و همکارانش دست به کار شدند. کاری که آن‌ها باید انجام می‌دادند، خیلی سخت بود. باید جای سانتریفیوژهایی که از بین رفته بودند، ماشین اضافه می‌کردند تا چرخ غنی‌سازی حتی یک لحظه هم از حرکت نایستد. متن : به گزارش حوزه فرهنگ وهنر خبرگزاری تقریب،مصطفی احمدی روشن در 17 شهریور ماه 1358 در بیمارستان بوعلی شهر همدان به دنیا آمد. در سال 77 وارد دانشگاه صنعتی شریف شد و تحصیلات خود را در رشته مهندسی شیمی آغاز کرد. در سال 81 در رشته مهندسی شیمی موفق به دریافت مدرک کارشناسی شد و در همین رشته در مقطع کارشناسی ارشد ادامه تحصیل داد و پس از آن وارد مرحله دکترای رشته نانو بیوتکنولوژی شد. در دوران تحصیل در دانشگاه در پروژه ساخت غشاهای پلیمری برای جداسازی گازها که برای اولین بار در کشور انجام شد، همکاری داشت و چندین مقاله ISI به زبان های انگلیسی و فارسی در مجلات معتبر علمی جهان به چاپ رساند. شهید مصطفی احمدی روشن یکی از پایه گذاران سایت هسته ای نطنز بود. تاثیر بسیار مطلوبی در بخش تامین کالاها و خرید تجهیزات هسته ای در حوزه غنی سازی در زمان تحریم ها داشت. سرانجام 21 دی ماه 1390، مصطفی احمدی روشن در حالیکه عازم محل کار خود بود، دو تروریست موتورسوار با چسباندن یک بمب مغناطیسی به خودروی وی که یک دستگاه خودروی پژو 405 بود، او را به شهادت رساندند. شهید احمدی روشن یکی از قهرمانان کشف ویروس استاکس نت است که بسیاری دلیل ترور او را حضور اثرگذارش در خنثی کردن این توطئه صهیونیستی می دانند. شرح یکی از همکاران شهید احمدی روشن در رابطه با کشف این ویروس در ادامه می آید: مصطفی در حوزه غنی سازی، فعال و در عین حال عهده دار تامین تجهیزات بود. برای پیمان کارها مثل حائل بود. در آن شرایط سخت و امنیتی خودش رو جلو قرار می داد و می گفت مطمئن باشید اسم شما جایی آورده نخواهد شد و با روشی که داشت با سازمان هم صحبت می کرد. اعتماد پیمانکار جلب می شد و در آن شرایط کار را پیگیری می کرد. مصطفی خودش می دانست چقدر در معرض تهدید است و ترسی به دلش راه نمی داد و با تمام قوا پیشروی می کرد. بارها شده بود حتی گوشی هایمان را داخل ماشین می گذاشتیم و بیرون ماشین باهم حرف می زدیم تا اطلاعاتی که راجع به آن صحبت می کنیم جایی درز نکند.یک بار به او گفتم مصطفی دیگر آخر خط است خصوصا در مورد ویروس استاکس نت، گفتم مصطفی دیگر بس است. با این حال، زمانی که دشمن از طریق ویروس، سیستم ها را مورد حمله قرار داد که شناسایی آن نه در حوزه رشته تحصیلی اش؛ مهندسی شیمی، و نه حوزه وظایف کاری اش بود. اما باز هم این مصطفی بود که برای تشکیل گروهی از نخبگان کامپیوتر و الکترونیک دست به کار شد. همان اعجوبه هایی که ممکن است در حالت عادی، از ترس ممنوع الخروج شدن، بابت فعالیت در حوزه های حساس احتیاط کنند. اما با کمک مدیران و توکل، کار را تا جایی پیش بردند که علاوه بر مهار ویروس استاکس، با اصلاحاتی که در شبکه داده شد، ایران را در رده معدود کشورهایی قرار دهد که دارای سیستم و شبکه غیرقابل نفوذ باشد و این گونه دشمن را حیرت زده کرد. آنقدر خط شکنانه پیش رفت تا شهیدش کردند... ویروس استاکس که وارد تجهیزات ما شده بود، باعث شد سانتریفیوژها یکی پس از دیگری از کار بیفتد. تصور کنید ما در آن مقطع در زنجیره حدود 6000 سانتریفیوژ چیده شده داشتیم و که استاکس نت تا 4500 تا از آن ها را از بین برد. این اتفاق هر لحظه ممکن بود دوباره بیفتد.2 نصفه شب، 4 بعد از ظهر، 6 صبح و هر زمان امکان تکرار اتفاق وجود داشت. پای آبروی سایت و سازمان و از همه مهم تر نظام درمیان بود. مدیرعامل سایت نطنز، کمیته ای راه انداخت به نام کمیته برق. کار کمیته این بود که این قضیه را بررسی کند و مشکلش را حل کند. مصطفی هم عضو این کمیته بود. کمیته تقریباً هر هفته جلسه داشت. هر کدام از اعضای کمیته ایده هایی می دادند و از مدیرعامل مجوز می گرفتند که ایده هایشان را پیگیری کنند و تا اشکال کار پیدا شود، هر گروهی چند ماهی مشغول کار بود، مشکلات را از منظر خودش بررسی می کرد، به نتیجه نمی رسید و دوباره کار از صفر شروع می شد. این مشکل انگار قرار نبود حل بشود. مصطفی و همکارانش دست به کار شدند. کاری که آن ها باید انجام می دادند، خیلی سخت بود. هم باید جای سانتریفیوژهایی که از بین رفته بودند، ماشین اضافه می کردند تا چرخ غنی سازی حتی یک لحظه هم از حرکت نایستد. هم جلوی خرابکاری های ویروس را می گرفتند که از ماشین ها تلفات بیشتری نگیرد. دست و پنجه نرم کردن با ویروسی که نه آن را می شناختند، نه می دانستند چطور کار می کند. اما حالا چه کسی حرف آن ها را باور می کرد؟ از کجا معلوم که ویروس مهار شده و دیگر کاری از دستش برنمی آید؟ مصطفی و همکارانش برای اینکه حرفشان را اثبات کنند، یک زنجیره از ماشین های سانتریفیوژ را در اختیار گرفتند. دوران سختی بود. برای اینکه زنجیره شان به مشکل نخورد، حتی بعضی شب ها خانه نمی رفتند. در همان بیابان های نزدیک سایت، توی اتومبیل هایشان منتظر می ماندند تا اگر مشکلی برای زنجیره شان پیش آمد، سریع خودشان را بالای دستگاه ها برسانند. آن ها این زنجیره را کاملاً پاک از ویروس کردند، آزمایش کردند و از آن اورانیوم غنی سازی شده هم گرفتند. این ها نتیجه چند ماه تلاش شبانه روزی او و همکارانش بود. آن ها شب و روز را در این مدت فراموش کرده بودند. حالا دیگر هیچ عاملی سایت را تهدید نمی کرد. انتهای پیام/