خبرگزاری تقریب 8 مرداد 1399 ساعت 8:35 http://www.taghribnews.com/fa/note/470814/مردن-پیش-کرونا-تغییر-رسوم-عزاداری -------------------------------------------------- عنوان : مردن، پیش و پس از کرونا و تغییر رسوم عزاداری سید مهدی سیدی -------------------------------------------------- ان‌شاءالله به همین زودی کرونای بدطینت نابود و محو می‌شود اما چه خوب است که رسم‌های بی‌حاصل و خطاهای کهن را مجدد زنده نکنیم و در جاده زندگی برای عقلانیت سهم بیشتری قائل باشیم. متن : حوزه جامعه خبرگزاری تقریب: معروف است که صاحبان عزا دو غم دارند؛ یکی غم از دست دادن عزیزشان و دیگری غم هزینه های هنگفت مراسم عزا! از قبر و دفن گرفته تا مراسم ختم و شش و هفت و چهل و سال؛ از شام و ناهار و رستوران و پذیرایی تا بریز و بپاش و مهمانداری چند هفته ای و جبران دسته گل ها و پرده های تسلیت؛ و عاقبت درگیر شدن با حاشیه ها و حرف و حدیث و دلخوری و اوقات تلخی! و در این بین، آن چیزی که کمتر به آن اندیشیده می شود احتیاج میّت است به ثواب پاکیزه و باقیات الصالحات و وظایف بازماندگان برای عمل به وصیت های روی زمین مانده تازه گذشته! و انگار مردن در روزگار ما به یک تجارت پر پول بین صنایع و حِرَف وابسته تبدیل شده است که بسیاری از آن نان می خورند: یک بنگاه بزرگ کارآفرینی! اغراق نیست اگر بگوییم در این شرایط بغرنج اقتصادی، مُردن برای یک خانواده طبقه متوسط، حداقل 20 میلیون تومان و یا بیشتر آب می خورد! و اما حالا کرونا با تمام نحس و ملعون بودن و به رغم این همه پرپر کردن های عزیزان و غم افزایی مداوم، برای جامعه ایرانی یک آورده فرهنگی مهم هم به دنبال داشته است: اصلاح رسوم سوگواری بر میّت و کاهش هزینه ها به اقل درجه میّت همان روزی که از دنیا می رود با کمترین تجمل و تجمع در کوتاه ترین فاصله زمانی به خاک سپرده می شود و بعد از آن دیگر از مراسم های چندگانه مسجد و حسینیه و مزار و منزل، خبر چندانی نیست. نه شاخه گل های چندمیلیونی و نه پرده نویسی های بی حاصل و نه شام و ناهارهای چندصد نفره پُرسی سی چهل هزارتومانی؛ در عوض آنچه بیشتر رخ می دهد توجه بیشترِ بازماندگان است به قرآن و دعا و ذکر و انجام نذورات فرهنگی و کمک های خیریه به خانواده های بی بضاعت. گرچه برگزاری مراسم ترحیم برای اموات از حیث تذکر و عبرت لازم است و حضور مردم برای عرض تسلیت به دل تسلایی و شفای خاطر غمدیده ها کمک می کند، اما گاهی افراط در مناسک و آیین های جمعی بلای جان جامعه می شود و آنچنان نیرو می گیرد که اراده عاقلان را مسلوب کرده و مقاومت خردمندان را در هم می شکند. ان شاءالله به همین زودی کرونای بدطینت نابود و محو می شود اما چه خوب است که رسم های بی حاصل و خطاهای کهن را مجدد زنده نکنیم و در جاده زندگی برای عقلانیت سهم بیشتری قائل باشیم.